همه‌چی شاید بیرون شلوغ باشه…

اما یه جایی توی دل من هست،

که آرومه، امنه، روشنه…

و اون‌جاست که تو رو حس می‌کنم، خدایا…

 

شکرت بابت لحظه‌هایی که بی‌صدا میان

و عمق بودن رو یادم می‌دن…

نه خبریه، نه هیجانی… فقط منم و تو،

و یه سکوت شیرین که همه‌چی رو روشن می‌کنه.

 

تو بهم یاد دادی که آرامش، توی بیرون نیست…

یه حالته؛ یه جور رها شدن،

وقتی پشتم به تو گرمه، وقتی رها می‌کنم و فقط بهت تکیه می‌زنم.

 

امروز، یه بار دیگه،

با عشق به خودم، با اعتماد به تو،

شروع می‌کنم…

آروم، عمیق، متصل.

 

📿 خدایا شکرت… برای بودنت، برای امن‌ بودنت، برای آرامشی که از تو می‌جوشه.

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگو شرکت کنید؟
نظری بدهید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *