شکرت برای بی‌نهایت عشقی که بی‌وقفه در رگ‌های جهان جاری کردی.

شکرت برای لحظاتی که از دل تاریکی، نوری تازه می‌تابه و منو به خودت نزدیک‌تر می‌کنه.

یادم دادی حتی زخم‌ها هم می‌تونن تبدیل به پنجره‌ای برای دیدن نور تو بشن.

و چه آرامشی داره صدای درونم که می‌گه: «آرام باش، من با توام.»

امروز رو به تو می‌سپارم، با قلبی پر از ایمان و ذهنی سبک از ترس‌ها.

 

 

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگو شرکت کنید؟
نظری بدهید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *